Hij was de eerste minderbroederspaus, was in 1274 Bonaventura opgevolgd als generaal der minderbroeders. Elf maanden na de dood van Honorius IV werd hij tot diens opvolger gekozen (22 febr. 1288). Karel II van Anjou kroonde hij tot koning van Napels en Sicilië (1289), maar het beoogde doel, Italië los te maken van Aragôn en een kruistocht te organiseren, werd niet bereikt. Giovanni di Montecorvino benoemde hij tot pauselijk legaat bij de grootchan der Mongolen.